یه نکته‌ای رو به ذهنم رسید یادآوری کنم، که ممکنه گاهی برعکس تصور بشه.
تا اینجای کار جنگ دو مرحله داشته، اول مرحله‌ی نبرد نظامی، حالا هم مرحله‌ی نبرد دیپلماتیک و سکوت صحنه‌ی نبرد نظامی.
یه تفاوت عمده‌ای که این دو تا مرحله با هم دارن اینه که در مرحله‌ی دوم احتمال خطر به مراتب بیشتر از مرحله‌ی اوله، که در واکنش‌های مردم در این ایام و نگرانی‌هاشون (در مقایسه با واکنش و نگرانی‌ها در مرحله‌ی اول) کاملاً مشهوده. دلیل این احتمال خطر بیشتر هم تجربه و عملکردهای فضاحت‌بار و ذلت‌اندود و پرشکست دیپلماتیک ما تا حالا بوده!
و طبیعتاً هر چی احتمال خطر بیشتر باشه، از اون طرف باید ما هم تضرع و استغاثه و توسلمون، هوشیاریمون، و حضورمون در میدون و خیابون بیشتر و پررنگ‌تر باشه.
پس در زمان نبرد دیپلماتیک، و بلکه در نبرد اقتصادی هم که باز احتمال خطر زیادتر از نبرد نظامیه، نیاز بیشتری به حضور و توجه مردمه.

عکس مربوط به ۴ فروردین ۱۳۹۱