همه‌مون بر این اتّفاق داریم که باید درسی پشیمون‌کننده و پاسخی بازدارنده به دشمن بدیم تا دوباره جرأت حمله رو به ما نداشته باشه.
امّا باید این رو هم توجّه داشته باشیم که دشمن داریم تا دشمن.
نظر کاملاً غیر تخصّصی و عوامانه‌ی من بدون داشتن هیچ آگاهی و دانش نظامی (غیر از اون چیزایی که با بازی‌های استراتژیکی مثل قلعه و رُم توتال وار یاد گرفتم!) اینه که وقتی دو تا کشور سر مسائل جانبی و عرضی با هم اختلاف نظر دارن و دشمنی می‌کنن، اونجا می‌شه این رو گفت که برای بازدارندگی از حمله‌ی مجدد دشمن، بایستی خسارت بیشتری بهشون بزنیم تا دیگه از این غلطا نکنه و ادب بشه!
امّا وقتی بحث اختلاف نظر جانبی نباشه، بلکه اختلاف ذاتی باشه، یعنی هر طرف می‌دونه که اساساً یا اون باید باقی بمونه یا طرف مقابل، مثل وقتی که یه نفر با یه غدّه‌ی سرطانی می‌جنگه، در چنین حالتی، چه پاسخی جز نابودی کامل دشمن می‌تونه بازدارندگی واقعی ایجاد که؟

عکس از حرم امیر المؤمنین (علیه السلام) در ۱۰ آذر ۱۳۹۴.